بلوطِ فکری ...

سلام !

حدود ۴ روز هست که دارم به یکی از ویژگی هام فکر میکنم ...

یعنی یهو توی ذهنم با یه اتفاق جرقه میزنه و منو درگیر خودش میکنه...

این ویژگی هم اینه که زیادی اهمیت میدم ...

چیزی رو که میخوام و حس میکنم زیاد تکرار میکنم ...

این اهمیت دادن بیش از حد وقتی نیاز و انتظار منو

براورده نمیکنه خیلی اذیت کنندس

میخوام روی این ویژگیم کار کنم که درست بشه...

یعنی هر چیزی رو فقط یکبار به زبون بیارم ...

بعد از اون اگه متوجه شدن اطرافیان که هیچ ...

اگه نشدن من چیزی نمیگم و فقط سکوت میکنم..

تازگیا زیاد سکوت میکنم ...

هر چیزی رو نمیگم ...

ناراحتیمو نمیگم ...

دلخوریمو نمیگم ...

میخوام از همینی که هست هم کمترش کنم

واکنش جزئی نشون میدم اما میخوام همینم به صفر

برسونم ...

یعنی مطلقا بی طرف ...

میخوام سعی کنم وقتی ناراحت میشم از چیزی

اون موضوع رو توی خودم با خودم حل کنم

و از اون لحظه به بعد هیچوقت شرایط رو جوری قرار ندم

که باز ناراحت شم ...

چون عمده ی احساسات ما دست خودمونه

خودمون تصمیم میگیریم که ناراحت شیم یا خوشحال یا عصبانی و...

هر موقع هر کدوم از احساسات مزخرف غیر از شادی و خوشحالی

بهم دست داد اون لحظه هیچ اما از لحظات بعدش میخوام دیگه از اون

شرایط ناراحت یا عصبانی یا هر چیز دیگه نشم...

میدونم خیلی سخته

ولی برای راحت تر شدن خودم و اطرافیانم بهتره اینطوری شه

یعنی به طور خلاصه

میخوام خودمو با همه چیز وفق بدم ..

بدون اعتراض ...

مثل یه خمیر خیلی نرم که شکل میگیره ...

این مدلی ...

اتاق. روی صندلی.

۱۴/۰۹/۹۷

چهارشنبه.آذر.۹۷